Dit zijn ‘De Weilanden’. Toen wij nog piepklein waren, spraken we dat uit alsof het de enige weilanden op de hele wereld zijn: met een lage stem en net iets langzamer:
D E W E I L A N D E N.
Toen Renée en ik opgroeiden, waren deze weilanden onze speeltuin. We staken het bruggetje achter ons huis over en betraden onze fantasie. Die werd begrensd door de dijk, met daarachter de traag stromende IJssel, en aan de andere kant een provinciale weg.
Nu zul je denken: weilanden? Geen koe te bekennen! Dat klopt. Ergens in de jaren ’90 werd onze wereld verbouwd tot wandelgebied. De weilanden bestaan eigenlijk niet meer, en ook wij zijn allang opgegroeid en wonen niet meer bij het bruggetje.
Toch missen we deze fantasiewereld een beetje in ons leven. In de stad, waar mijn zus en ik tegenwoordig wonen, is weinig groen te beleven. Vandaag besloten we om samen een wandeling te maken. Geen idee wanneer we voor het laatst samen op deze plek waren!
Ik besloot om deze keer een stukje weilanden mee naar huis te nemen, voor aan de muur. Een voorbeeld hiervan had ik al eerder gezien op het mooie blog van Pia Jane Bijkerk. Zo gaaf! In oktober wil ik zeker een muur gaan maken van mooie herfstbladeren.
Voor die sigaar links heb ik mijn leven gewaagd, true story!
Ik besloot om deze keer een stukje weilanden mee naar huis te nemen, voor aan de muur. Een voorbeeld hiervan had ik al eerder gezien op het mooie blog van Pia Jane Bijkerk. Zo gaaf! In oktober wil ik zeker een muur gaan maken van mooie herfstbladeren.
Voor die sigaar links heb ik mijn leven gewaagd, true story!
